Jadwiga: U mojej siostry stwierdzono nowotwór płuc

U mojej siostry tez stwierdzono nowotwór płuc. Był to nowotwór przerzutowy. 5 lat po operacji ginekologicznej, zakończonej pokonaniem raka.Przeczytaj Jadwiga: U mojej siostry stwierdzono nowotwór płuc
Read More

Agata: Nieustannie się módlcie, za wszystko dziękujcie

Szczęść Boże. Pochodzę z rodziny wielodzietnej. Mojego dzieciństwa nie wspominam zbyt dobrze, towarzyszył mi lęk. Mama przeciążona obowiązkami nie dawała rady, chorowała psychicznie , wymyślała różne niestworzone historie, które nie miały miejsca. Płakała bez powodu. Brakowało pieniędzy, rodzice kłócili się między sobą, tata miał pretensje że mama za dużo wydaje. Mieszkaliśmy na blokowisku, gdzie dużo młodych chłopaków brało narkotyki, kiedy rodzice zwracali im uwagę mścili się na nas i nękali naszą rodzinę , porysowali samochód, wybili szybę na balkonie raz nawet pobili mojego tatę, wyzywali nas.
Read More

Iza: Poprawa zdrowia Synka

Mój roczny synek Jędruś był w bardzo ciężkim stanie po nieudanym zabiegu i ciężkich infekcjach. Przebywał w szpitalu, co chwila trafiał na OIOM i było spore ryzyko, że umrze. Poznana przypadkiem mama innego chorego dziecka powiedziała mi, żebym spróbowała z nowenną pompejańską - "przynajmniej zyskasz spokój, że zrobiłaś wszystko, co...
Read More

Barbara: Uzdrowienie fizyczne podczas odmawiania kolejnej nowenny

Piszę to świadectwo na chwalę Bożą bo jak w nowennie obiecuje,że : "będę głosić jak dobrotliwie się ze mną obeszłaś..." tak to czynię.
Read More

Martyna: Po rozstaniu z ukochanym

Ja zaczęłam modlić się o nawrócenie mojego byłego chłopaka parę dni po naszym rozstaniu w maju 2015. Rozumiem nawrócenie jako nieustanną zmianę myślenia w kierunku prawdy i miłości, czyli jednym słowem Pana Boga.Przeczytaj Martyna: Po rozstaniu z ukochanym
Read More

Ania: Świadectwo wiary -”Co obiecałem, dam wam”

Witajcie, mam na imię Ania i chciałabym podzielić się z wami świadectwem wiary. Dwa lata temu wspólnie z mężem uczestniczyliśmy w rekolekcjach parafialnych prowadzonych przez Leszka Dokowicza, na których nastąpiła duża przemiana w naszych sercach. Człowiek ciągle się nawraca, aby wzrastać w wierze. Te rekolekcje były dla nas momentem kolejnego nawrócenia. Otrzymaliśmy podczas nich wiele łask, wiele uzdrowień fizycznych jak i duchowych, wiele też prezentów. Pamiętam, że dużym problemem dla mnie była niechęć do ponownego zajścia w ciążę. Nasz synek miał półtora roku i jeszcze świeżo w pamięci miałam traumę porodu. Dziś wiem to na pewno, że bardziej moja pycha i egoizm kazała mi myśleć o sobie niż o Bogu i rodzinie. Na tych rekolekcjach zostałam z tego uzdrowiona. W ciszy swego serca usłyszałam słowa Pana: „Jak dobrze słyszeć, że zgadzasz się z Moją wolą. Ja chcę was obdarzyć prawdziwym szczęściem, radością i pokojem. Na początku pojawią się trudności, ale ze wszystkich was wyswobodzę i pokażę wam prawdziwą radość”. Te słowa tak głęboko wyryły się w moim sercu i stały się lampa u mych stóp w kroczeniu za Jezusem.
Mijał czas, miesiąc za miesiącem, a w nas coraz bardziej rosła potrzeba kolejnego dziecka i oczekiwanie na spełnienie obietnicy. Myśleliśmy, że skoro jesteśmy już gotowi przyjąć ten dar, to powinniśmy go otrzymać bez większych problemów, stało się jednak inaczej. Im bardziej chcieliśmy, tym większe było rozczarowanie pojawiająca się miesiączką. Bóg kazał nam jednak czekać, zapewniając, że nie rzuca słów na wiatr i jest wierny temu co powiedział. Faktycznie patrząc wstecz, nigdy mnie nie zwiódł. „Ufaj a Ja obdarzę was potomstwem, pobłogosławię wam. Ufaj, trwaj w miłości mojej”- mówił. I trwaliśmy. Powiedział, to da. Wierzę Mu.
Po roku starań okazało się, że mam problem zdrowotny, który może być blokadą w zajściu w ciążę. Lekarze początkowo zlecili leki, po czym po półrocznym leczeniu hormonalnym wylądowałam na stole operacyjnym. Pomyśleliśmy, że to były pewnie te początkowe trudności o których mówił Pan. I teraz miało być już tylko lepiej. Niestety kolejne próby kończyły się fiaskiem. W moim sercu zagościł gniew i bunt. Denerwowałam się na Boga, prosiłam, błagałam i bluźniłam. To było straszne. Zaraz po tym klękałam na kolana i przepraszałam zalana łzami. Bywały dni totalnego przybicia. Mętny wzrok i puste spojrzenie, życzliwość i uśmiech wobec otaczających mnie ludzi, a w głębi serca smutek i ludzki żal „Dlaczego nie my, dlaczego inni mogą mieć tyle dzieci ile tylko zapragną i w dodatku sami decydują kiedy powołać je do życia, a u nas ciągłe czekanie i zdanie się całkowicie na Jego wolę”.
Dziś wiem, że to był Boży plan względem nas, aby umocnić naszą wiarę, pogłębić ją,, doświadczyć i oszlifować. Często też zastanawiałam się czy czy słowa poznania, które tak regularnie do mnie Bóg kierował, nie były przypadkiem przeze mnie wymyślone. Ilekroć przychodziły te myśli zwątpienia, Pan zapewniał mnie, że to ON jest tym, który wypisuje słowa w moim sercu. Powiedział, Ja ci błogosławię i uzdrawiam, a ty uwierz. Jak powiedział Ojciec John Baptist Bashobora, ty masz uwierzyć, a nie mieć nadzieję. A to o co prosisz dostaniesz w stu procentach, czy dziś , czy jutro nie twoja w tym głowa.
A ja chciałam już. Dłużyło mi się, tupałam nogami jak niesforna dziewczynka. A Bóg ciągle czekał. Karmił mnie łaskami budującymi moją ufność do Niego. Najpierw podsunął mi modlitwę ofiarowania cierpienia. Cierpiałam, to fakt, ale przynajmniej widziałam w tym cierpieniu sens. Bardzo mi to pomagało, ot na początku z takiego typowo ludzkiego punktu widzenia. Później, Bóg odkrył przede mną zbawczy sens cierpienia. Ofiarowałam swój trud za osoby potrzebujące przemian fizycznych i duchowych w życiu. Trwało to około kilku miesięcy. W tym czasie Bóg pozwolił mi zobaczyć wielkie cuda na własne oczy. Liczne nawrócenia i przemiany serc wśród rodziny i znajomych. Ale oczekiwanego dziecka ciągle nie było, przybywało natomiast mnóstwo osób proszących o modlitwę wstawienniczą. Uwierzcie, że powierzałam te wszystkie osoby i naprawdę duża większość z nich otrzymywała uzdrowienie.
Kolejną łaską byłą Nowenna Pompejańska. We wrześniu 2013 roku podjęłam się odmawiania modlitwy nie do odrzucenia. Trudnej ale skutecznej i gwarantującej to o co prosisz. I stało się za wstawiennictwem Maryji, dobry Bóg obdarzył nas cudownym darem, na który tak długo czekaliśmy. Zaszłam w ciążę w czerwcu 2014 roku. Myślę, że nasza radość jest podwójna. Cieszymy się z mężem z tego, ze znów zostaniemy rodzicami jak również mamy takie poczucie jak bardzo ważni i ukochani jesteśmy przez Boga. To On wybiera najlepszy czas na spełnienie tego co obiecał. Nie ma dla Niego rzeczy niemożliwych. Jest wielki i potężny, a jednocześnie łagodny i miłosierny. Jak dobrze jest mieć takiego Tatę.
Anna

Regularny biuletyn pompejański!

Otrzymuj wiadomości pompejańskie na e-mail

Zapisując się do tego biuletynu, będziesz otrzymywać informacje związane z nowenną pompejańską, Pompejami, sanktuarium w Pompejach, ważnymi wydarzeniami oraz wyjątkowymi promocjami. Zostań z nami w kontakcie!

4
A Ty co o tym myślisz? – Napisz komentarz

avatar
4 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
4 Comment authors
AniaolaZosiaKasia Recent comment authors
  Subscribe  
Powiadom o
Kasia
Gość
Kasia

piękne świadectwo.Dziękuję.Bóg jest wielki.Jezu,ufam Tobie.

Zosia
Gość
Zosia

Dziękuje za to piękne świadectwo…

ola
Gość
ola

cudowne świadectwo,dziękuję 🙂

Ania
Gość
Ania

Dziekuję za Twoje świadectwo. Odczytałam słowa „Ufaj a Ja obdarzę was potomstwem, pobłogosławię wam. Ufaj, trwaj w miłości mojej” jakby właśnie w tej chwili Bóg chciał mi je powiedzieć. Bo po bardzo długim okresie buntu „Dlaczego nie my? Dlaczego nam nie wyszło, dlaczego inni mogą mieć bliskie osoby, a u mnie ciągłe czekanie i zdanie się całkowicie na Jego wolę” dziś zdałam się nie tylko zrozumieć, ale i poczuć, że Jego prowadzenie jest właściwe. Jakbym w jednej chwili pokochała swoje wcześniej znienawidzone życie. Dużo rzeczy wiedziałam, że Bóg jest dobry, że na pewno moje cierpienie ma sens, że muszę pokochać… Czytaj więcej »